Już niestety nie pamiętam jak rozpoczęła się moja muzyczna przygoda z tą czeską grup. Jednak musiała to być jeszcze w minionym stuleciu. Wtedy też za sprawą Tomka Beksińskiego grupa miała w Polsce chyba największą popularność. Pomimo tego, że czasy szczytu popularności ( o ile o tego typu grupach można w ogóle tak mówić) minęły to działa on cały czas.
W 2024 roku XIII Stoleti nagrali swoją nową płytę „Noc vlku”. Zaczyna się ona dość powoli bo zarówno intro jak i dwie pierwsze kompozycje nie wyróżniają się czymś specjalnym. Przełom w odbiorze tej płyty zaczyna się w trakcie czwartej kompozycji „Ze stromu listi uz pada”, która niepostrzeżenie staje niezwykle wciągającym utworem. Tak bardzo, że żal tej wyciszonej solówki gitarowej na końcu utworu. Następnie mamy nawiązanie do najlepszych wzorców ballady wypracowanych przez XIII Stoleti „Cerna kocka”. Piękna nastrojów kompozycja z tym tak bliskim nam szeleszczącym językiem. „Smrtihlav” w zasadzie dopiero przy tym utworze możemy zrozumieć dlaczego grupa ta wrzucana jest czasami do szufladki heavy metal. Dodam od siebie, iż całkowicie nietrafnie. Jest to ostry ale rockowy kawałek mający przyjemną dynamikę zarówno jeżeli chodzi o rozwój kompozycji jak i w zakresie wykonania. Następnie dostajemy nostalgiczny utwór „Pan havranu” by przejść do „Golgothy”. Prostej w sferze instrumentarium ale bardzo pięknego utworu. By przywrócić słuchacza do świata muzyki rockowej mamy następny utwór „Muj bratne muj”. Znakomicie pasujący do grupy gdzie grają bracia Peter i Pavl Stepan. Jeszcze tylko outro, tym razem udane, składające się z wycie wilka i koniec tej 40 minutowej płyty. Rozpoczyna się powoli i nie jest od pierwszego taktu zachęcająca do słuchania jednak najważniejsze, że kończy się tak, iż zachęca do ponownego posłuchania.
Lista utworów;
Cháronův dech
Noc vlků
Alchymistův dům
Ze stromů listí už padá
Černá kočka
Smrtihlav
Pán havranů
Golgotha
Můj bratře můj
L’amour e’st éternel
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz